Θεραπευτική αγωγή

Θέλω

Όσο θέλω.

Όποτε

Οργίασε, φαντασία μου!

Οργίασε για τους διαλόγους που δεν έγιναν ποτέ

Τα μάτια ξέρουν εξάλλου

Το "μάθε με να ζω" είναι μια κατάσταση υπερβατική

Και το "θέλω" δεν αντέχει τη μετάθεση ευθύνης

Έτσι καταπίνονται οι αφιερώσεις στα φτηνόμπαρα και στα τυχαία μαγαζιά

Η πραγματικότητα έχει τον τίτλο

                                                                                                                                                                                                                                   'Απόψε κλείσαμε, μιαν άλλη φορά!'

Κι εγώ, λοιπόν, σήμερα είμαι ταγμένη σε αυτήν και στις πιο απλές εκφράσεις σου

Μόνο που λίγο διαφωνώ

Με τα συμπυκνωμένα τσιτάτα

Μουτζουρώνω τα κεφαλαία και από πάνω γράφω

                                                                  'Όποτε...'

Δεν αρκεί μια κραυγή για να περιγράψει κανένα πάθος

Η λύσσα είναι ένα σκυλί που ριζώνει μέσα στο θώρακα και μεγαλώνει μαζί μου

Δεν περιγράφεται γιατί όταν σ' αρπάζει δε μπορείς να αποκοπείς από αυτή

Ποιος λυσσασμένος περιέγραψε με επιτυχία τον εαυτό του;

Κανείς

Γιατί όταν σε βουτάει χάνεις όλα τα μέρη του λόγου

Τίποτα δεν είναι δικό μου και τίποτα δικό της

Ένα βράδυ κουβεντιάζοντας κάτω από το φωτεινό βέλος

Ψάχναμε το σκοπό μας χαλαροί

Η στάχτη μου λέρωνε το παντελόνι 

Ο καπνός με το ζόρι ξέφευγε απ'τα χείλη σου

Η απόσταση μετρημένη σε βλέμματα και συνδέσεις ήταν η ίδια ξανά 

Ανάσαινες μετρώντας τη συχνότητα της μουσικής σε Herz μέχρι να γίνει φως

Κι εγώ γελούσα νευρικά 

-Πάμε να βρούμε τη γαλήνη;

-Κι αν μας βρει αυτή;

-Σίγουρα δε θα έχει χρόνο για ανώριμους αναζητητές σαν κι εμάς, το πρόγραμμά της είναι γεμάτο κυνήγια και μακροπρόθεσμες κατακτήσεις.

-Γι 'αυτό μέσα της δε χωράει ο έρωτας;

-Μην είσαι κουτός! Ο έρωτας είναι νταβατζής της. Της τρώει τα ποσοστά κι όταν ξεκοιλιασμένη γυρνάει απ'την περιφερόμενη μιζέρια της, της ξεσκίζει τον ανορεξικό της κώλο και της πετάει τα ρέστα στη μούρη! 

Για το εγώ

Δε θέλω να γίνω ο ξεφτισμένος καναπές που πάνω του χύνονται νωθρά σώματα
Δε θέλω να γίνω ο χαρτοφύλακας ενός γκρι προσώπου
Μήτε η σφραγίδα στην άκρη του χεριού του που ανεβοκατεβαίνει σαν δαίμονας 8 ώρες τη μέρα χωρίς σταματημό
Δε θέλω να γίνω το σηκωμένο δάχτυλο ενός γονιού
Δε θέλω να γίνω το "μου" της μάνας πίσω από τη λέξη "παιδί" ούτε το "εμένα" του πατέρα πίσω από το ρήμα "μοιάζω"
Δε θέλω να γίνω το αντικείμενο της προστασίας και του πόθου κανενός
Δε θέλω να γίνω ο μώλωπας της γυναίκας που σιωπά
Δε θέλω να γίνω η ενοχή της
Δε θέλω να γίνω η ξεθεωμένη σφουγγαρίστρα της, η πεντικιουρίστα ή η οικογενειακή της φωτογραφία
Δε θέλω να γίνω ο κοινωνικός ρόλος
Μόνο η αφαίρεση του
Δε θέλω να γίνω ο μπλε τοίχος του σχολείου
Δε θέλω να γίνω τα υψωμένα κάγκελα του στρατοπέδου
Δε θέλω να γίνω η τυφλή πειθαρχεία και η στοίχιση
Ούτε η ανύψωση ορθογώνιων υφασμάτων και πολεμικών εμβατηρίων
Δε θέλω να γίνω η τιμωρία των ανυπότακτων
Δε θέλω να γίνω η απάθεια των υποταγμένων
Δε θέλω να γίνω το στατικό έδρανο στις αίθουσες ακαδημαϊκών
Δε θέλω να γίνω η ξεφτισμένη μπογιά σε ξηλωμένο τοίχο
Ούτε η μαζικότητα στο επέκεινα χωρίς ποιοτική σύγκρουση
Δε θέλω να γίνω η εξάρτηση ανάμεσα σε ανθρώπους
Δε θέλω να γίνω η εξάρτηση ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα
Δε θέλω να γίνω τίποτα εξαρτητικό και τίποτα αντικειμενοποιημένο
Δε θέλω να γίνω δυσανάγνωστο ποίημα από χέρι γραφιάδων με μοναδικό σκοπό την υστεροφημία
Δε θέλω να γίνω η ματαιοδοξία και η προβολή με κάθε τρόπο και κάθε μέσο πίσω από τα μάτια των όμορφων κοριτσιών και αγοριών
Δε θέλω να γίνω ο μονόλογος των σύγχρονων καλλιτεχνάδων
Δε θέλω να γίνω ούτε η κακοπαιξιά τους ούτε τα βιασμένα κακοπαιγμένα τους έργα
Δε θέλω να γίνω το Τέρας στα Παιχνίδια Πολέμου
Δε θέλω να γίνω η γλώσσα όσων πλουσιοπάροχα ζουν σε δύσκολους καιρούς
Δε θέλω να γίνω άρθρο μετρημένο σε εφημερίδα με όνομα μεγαλεπίβολο και πατριωτικό
Δε θέλω να γίνω αθωωτική απόφανση σε δικαστικές αίθουσες
Γιατί τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει τίποτα αθώο να αποφανθεί
Δε θέλω να γίνω η ασπίδα νομοταγών μπράβων μπροστά από επίσημα ντουβάρια
Δε θέλω να γίνω ο απροσπέλαστος χρόνος των φυλακισμένων στα μαύρα ή τα λευκά κελιά
Δε θέλω να γίνω η ανάσα των λύκων του μυαλού
Δε θέλω να γίνω το σύνθετο όνομα μιας αρρώστιας για τα θύματα των ψυχολόγων της δύσης
Δε θέλω να γίνω η ματαίωση των εξεγερμένων που πάλεψαν με τα κτήνη του κόσμου για να υψώσουν την κοινωνική συν-αίσθηση και τώρα λιώνουν μέσα τους επαναδιαπραγματεύοντας τους εαυτούς τους
Δε θέλω να γίνω το κόκκινο ακριβό κρασί που δροσίζει τα χείλη αυτών των κτηνών
Δε θέλω να γίνω το μούγκρισμα του Ιμπραήμ που είναι 5 χρονών και είδε τη μάνα του να διαμελίζεται από μία οβίδα
Δε θέλω να γίνω τα ρέστα της γυναίκας ή του άντρα που ψωνίζεται στο πεζοδρόμιο
Δε θέλω να γίνω η ζεστασιά των πιωμένων στα καταγώγια
Δε θέλω να γίνω τα ρεμπέτικα στα κουτούκια των σημαδεμένων νυχτοπερπατητών που συγκρατούν με δυσκολία την απομάγευση και το ξερατό
Δε θέλω να γίνω το "αχ" των ανέραστων
Ή η σιγουριά όσων πούλησαν τον πόθο τους στο τζόγο για φτηνή επιβεβαίωση

Θέλω να γίνω τα χέρια του Ντάρεκ που κάθε έξι μήνες τρέχει για την άδεια παραμονής
Τα καψίματα στους καρπούς του από το τηγάνι του φαλάφελ
Ο τρόπος που καπνίζει το τσιγάρο του
Με μία ανεξήγητη ηρεμία
Και το πικραμένο του χαμόγελο που ανεβαίνει ξανά στην Αθήνα.

Είναι όμορφα τα όνειρα

Είναι όμορφα τα όνειρα που μπερδεύονται τα πρόσωπα

Που την επόμενη μέρα τα συναντάς 

Και μπλεγμένα αποπνέονται εκ των έσω σου ονόματα

Και η γλώσσα μουδιάζει

Αν δε προσέξεις θα ξεράσεις την απομάγευση πριν την ώρα της

Και κάθε φορά 

Ξεχνιέται η ρημάδα η φαντασία

Σου υπενθυμίζει το χώρο της όταν είναι πια αργά

Κι εσύ έχεις τραβήξει το σκοινί λιγάκι παραέξω

Προέκταση πορείας

Μες στην αφηρημάδα σου κινδυνεύεις να πέσεις στο χαντάκι

Είναι όμορφα τα όνειρα που τα πρόσωπα μιλούν χωρίς να ανοιγοκλείνουν στόματα

Γιατί το πρωί έχει έρθει ο χειμώνας πριν προλάβεις να τρομάξεις

Και ο καθρέφτης δε χαρίζει κάστανα

Σε κοπανάει αφήνοντας σημάδια αξέχαστα

Αυτός και ο καφές που αν δε προσέξεις

Η καλημέρα του θα σου κάψει τη γλώσσα 

Ή αν δε τηρήσεις τα τυπικά σου και ασπρίσει ο πάτος του ποτηριού

-Γιατί μη μου πεις ότι δεν αφήνεις έστω μια γουλιά-

Τα μάτια σου θα τα πνίξει η ώχρα και το απόρθητο κενό

Με υπογραφή γιατρού και πόρισμα "Μαζοχισμός της μη ικανοποίησης"

Είναι όμορφα τα όνειρα που δε σου φυλάνε τα δανεικά

Ούτε σου ζητάνε ρέστα πριν την ώρα τους

Δε μετράνε το μπόι σου ούτε σου παίρνουν τα μέτρα για να σε ξοφλίσουν

Γιατί σέβονται τη χάρη σου και το δικαίωμα σου στη δοκιμή

Το πολύ πολύ καμιά νύχτα να φύγεις και να τινάξεις τις ασυνείδητες ιστορίες σου στον αέρα 

Με ένα πιστόλι χωμένο στο λαρύγγι 

Γιατί και αυτό δοκιμή είναι στην ανοχή της εκλογίκευσης, ας το παραδεχτούμε επιτέλους

Είναι όμορφα τα όνειρα με τους αμάρανθους και τα νυχτολούλουδα

Που κρέμονται ανάποδα στα μπαλκόνια

Με τις γλάστρες κολλημένες από την κάτω μεριά

Για να μπορείς να μυρίσεις τα άνθη χωρίς να τεντώνεσαι 

Αυτά τα μπαλκόνια είναι τα ομορφότερα που έχω δει ποτέ μου

Δεν έχουν κάγκελα γιατί δε χρειάζεται να εμποδίσουν καμία πράξη 

Δεν είναι χτισμένα μπροστά από πόρτες γιατί τα όνειρα δε γνωρίζουν είσοδο κι έξοδο

Ούτε αρχή, μέση και τέλος

Και οι γλύπτες είναι άχρηστοι 

Γιατί μέσα σε αυτά τα μπουρδέλα δεν υπάρχει σκληρό υλικό.

ΠΑΥΣΗ

                                                                 

ντιγκ!

ντιγκ!

ντιγκ!

ΠΑΥΣΗ

κρααααααααααααααααααααααακ!!!!!!!

Οι νύχτες μυρίζουν ματωμένο τριαντάφυλλο

Δεν είναι που δε θέλω να γυρίσω σπίτι 

Απλά να

Ψάχνω να βρω τον έρωτα 

Κατάλαβες;

Έχω ανάγκη ξανά ένα θάνατο

Κατάλαβες;

Κάτι που να με κάνει να εξαφανιστώ χωρίς καμία απόφαση

Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα

Το σαρδόνιο δώρο μιας μάχης 

Και μετά, σε έναν χρόνο Τάδε μια μελαγχολική από-γοήτευση

Μία πλοκή νυχτόβια

Κατάλαβες;

Η μέρα, ξέρεις, είναι για τα πεπραγμένα

Για τα εξέρχοντα από το σκοτάδι στο φως

Πάντα θα έρχεται δεύτερη

Σα μία κριτική μιας πράξης

Κατάλαβες;

Και είναι κι αυτό το άρωμα

Σάρκα και αίμα 

Πηχτά ρομάντζα χωρίς μνήμη

Όσα αστέρια κι όσους ουρανούς και να μου φέρεις να χαζέψω

Τίποτα δε συγκρίνεται με τον ήχο της πρώτης έκρηξης

Κατάλαβες;

Σεροτονίνη

Σκέφτεσαι τι θα γινόταν Αν;

Σε μία εμετική υπόθεση που στερείται ισχύος κι απόδειξης 

Θύμισέ μου να αμολύσω σιγουριά

Απόψε βαπτίζομαι tristitia 

Κι αποποιούμαι κάθε ετεροπροσδιορισμού

Και προπαρασκευασμένου μιάσματος συνείδησης..