7+-2

Η πραγματικότητα δεν έχει τίποτα εναντίον μου
Ούτε είναι με το μέρος μου

Ένας ακόμα.

Μία παράνοια με σκυμμένο κεφάλι
Υποτακτική ενοχή

Μία παράνοια με χαμόγελο 
Αντίσταση κατά της αρχής
Στα λόγια πίσω από τα λόγια

Γλείφω από το πρωί μέχρι το βράδυ 
Την κρίση ταυτότητας 
Μετά χέζω επιγραφές με κεφαλαία και πνεύματα "Εγώ ξέρω ποιος είμαι!"

Εμβάθυνση σε κάτι
Καύλωσα με το έτερο αλλά ταυτόχρονο
Ψήνομαι και για αποτυχία
Ζούμε δηλαδή!

Δε θέλω να εκραγούν τα μυαλά μου ούτε τα δικά σου
Εκτός αν η φυσική παρουσία προϋποθέτει να προσπερνάσαι σα φυσικό εμπόδιο

Ευτυχώς που υπάρχει και το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά
Να με στοιχιματίζει για μια μπουκάλα λήθης
-Ευγνωμονώ τον άγνωστο ποιητή που σε έκανε να θες να με τζογάρεις απόψε
Τρεις πλευρές και τρεις γωνίες

Λαλαλα

Αλυσιδωτά και προς όλες τις κατευθύνσεις-
Να μου θυμίζει και να με κάνει να θέλω να γίνω
Ένας ακόμα.

Νευροδιαβιβαστές

Πρώτη επαφή

γραμμή ή σειρά

άμυνα ή αλλιώς ρουφήχτρα

ή επίθεση 

για ματαιόδοξους ζωντανούς.

Μάτι και χέρι 

νευροδιαβιβαστές

μα ο τόπος που αγγίζεις πάντα τόπος

και ένα παραπάνω

τη Φορά.

Συστολή 

διαστολή

ροή θερμότητας

αλλαγή διάθεσης

επανάληψη στο κοίταγμα

ή επανάληψη στο βλέμμα;

Πρωινό ξύπνημα

πάνω σε μία κούνια

με τους αστραγάλους κέντρο του κόσμου

υγρό κέντρο

και την τυχαιότητα στήριγμα στο μικρό δαχτυλάκι.

Στάση

Λεωφορείο

Τσιγάρο

Πριν

Επιθυμία

Απώθηση.

Επανάληψη.

Σκαλιά

Παγκάκι

Τσιγάρο

Χέρι

Επαφή

Σκαλιά

Στρώμα 

Σάρκα

Εκπλήρωση.

Η υγρασία βιάζει την όσφρηση 

στην πρώτη πρωινή ανάσα

επανέρχεται η μνήμη

ή αλλιώς επιθυμία

ζητάω πίσω το τσιγάρο που σου δάνεισα.

-Τα χειρότερα τσιγάρα είναι αυτά που άναψαν χωρίς λόγο

-Και τα πιο επιθυμητά.

Φαντασματένια αντικειμενικότητα

πλην επί πλην 

συν.

Φαντάσματα 

τα πρώτα ασυνείδητα προϊόντα απόδειξης της ανυπαρξίας σου

προβολές ανθρώπων στο πανί του σινεμά

μικρό παιδί 

στη μέση της κενής αίθουσας με το χέρι τεντωμένο 

δείχνεις και φωνάζεις

-γιατί σε κάθε δείξιμο μόνο ένταση ταιριάζει-

"Να! δεν είμαι εγώ αυτό!"

Εμείς πριν από εμάς

εμείς πίσω από εμάς

οι λογαριασμοί μας με τη μεγεθότητα και τις αποστάσεις έχουν μείνει ανοιχτοί.

Συλλογικό ασυνείδητο

ή δεδομένη γνώση της μη κατάκτησης της γνώσης;

της μη πράξης;

Κι αυτό το αντιδιαλεκτικό 

μα υπερβατικά φαντασιακά ενεργητικό

υπερπνευματικό

κι ακίνητο νέο πλάσμα 

κοίτεται στις καρέκλες μου ρωτώντας με:

-αθάνατος;

-κυριαρχία της ύλης;

-πράξη χωρίς πράξη;

-ύλη χωρίς ύλη;

-άχρονος;

-ύλη χωρίς πράξη;

-υπερνόηση; 

-νόηση χωρίς πράξη;

-υπαρκτική αρχή-μέση-τέλος;

-κυριαρχείστε;

-κυριαρχείτε;

-τι κυριαρχεί;

-τι είναι κυριαρχία;

-ποιος κυριαρχεί;

Απώλεια μνήμης

Γρήγορη απαγκίστρωση από τις αναμνήσεις

Εναλλαγή

Με κόμβους:

αντίσταση

άρνηση

αποδοχή

αντιαδράνεια χωρίς κίνηση.

Κανάλια νερού.

Εστίαση στο συγκεκριμένο και γιγάντωση

Υπερειδίκευση 

Σύγχρονη τέχνη και drone music

κατακερματισμός

απροσπέλαστη παύση 

σχήματα αντιολοτικά

ίσως ο δρόμος προς την κατανόηση να είναι δρόμος παύσεων

και όχι εντατικός

και αν η ενσυναίσθηση απαιτεί συγχρονισμό

εκεί είναι που πεθαίνει η παύση

η ανάσα

ο χτύπος της καρδιάς.

-Λες ακόμα κι αυτό να είναι μία σύμβαση;

Η βαρβαρότητα της ενότητας

-αιματηρή εννοιοποίηση της ουσίας μας-

είναι ο βωμός της αυτοκαταστροφής της 

ο ίδιος της ο εαυτός

άηχο χαρακίρι

συγχρονισμός παύσης 

ήχος χωρίς ήχο

χρόνος χωρίς χρόνο

πληγές ανοιχτές που ενώνονται 

και σιαμαίες περιστρέφονται γύρω από τους εαυτούς τους

το πιο φωτεινό pulsar ανήκει στις πληγές

αυτές ξέρουν και από βαθύ σκοτάδι 

κι από σφυρί 

Και δεν είναι να φοβάσαι τη φωτιά 

που σε ζεσταίνει 

Μα η πληγή έτσι έτερη και καυτή αν ενωθεί με πληγή

γεννάει ψυχιατρία

λοβοτομές

δραπετομανίες

θρησκείες

σταυροφορίες

καταθλιπτικά

αντικαταθλιπτικά

φράγκα

εργασία

ανεργία

μισθό και σύνταξη  

για να προστεθείς κι εσύ στην τάξη.

Το ράσο, ο ακαδημαϊσμός και το μπουρδέλο

μπούτι, κώλο και βυζιά τα έχουν στο κεφάλι

κατά τ' άλλα 

όπου άκρη και ρόπαλο.

Κι εγώ λέω να σφυρίξω έναρξη της σιωπής μου
ή  λήξη της σιγής μου.

Άτιτλο

-Θέλω να πιω νερό από τα χέρια σας

από τα χέρια όλων σας

κι αν θέλετε να σας δώσω κι εγώ από τα δικά μου. 

Λευκά Σεντόνια της Malabar Ista

τη ζωη μου εγω θα την προσφερω για επιδορπιο σε εκεινους τους χορτατους μικροαστους θα την προσφερω στις πορνες για ενα κομματι ψωμι θα την προσφερω σε Εκεινον για μια ασκηση φυσικης και σε Εκεινον για μια μεταμοσχευση απωθημενων και σε Εκεινον για μια προποση στο “παντα” και σε Εκεινον για μια τελευταια εμμονη οι εραστες μου ολοι ενας Εκεινος πλαστα ονοματα θα φτιαξω και σε ολους σας θα αφηνω λιγο απτο κραγιον μου θα στρατευτω και ενωπιον του Κομματος θα ευνουχιστω θα στρατευτω ξανα και ενωπιον του δρομου θα χριστω “φιληδονη αυτοχειρας” κοινωνικους ασκητες θα επικαλεστω ως συντροφους η παρανοια θα παρει χρωμα λευκο το μπορντο παραιτειται γι'αποψε σε ολα τα στελεχη τα υγρα μου θα προσφερω κι επειτα θα καψω τα πανο κι οταν θα συναντω ολους εκεινους για ποιους να σου πρωτοπω δεν ξερω για τους εραστες του πεζοδρομιου-ονοματα μη ζητας καταδοτης εμπρηστων δε γινομαι θα τους κερναω ενα τσιγαρο στη μεση και οργασμους θα απαιτω εκεινοι τις ιστοριες μου θα προσφερουν στους αλλους εκτελεσμενους και γω τις δικες τους-αν μας επιτρεπεται ιδιοκτησια προσωπικου βιωματος- οπως τοτε που η μαρα μιλησε για τον ποιητη και γω για τους “κοινωνικους ασκητες” της μ. ουρλιαξα και εκει που τις φαντασιωσεις μας ο ενας στον αλλο θα ξερναμε εκει που ενα κρασι του 1,80 σαπιο αναμεσα μας θα κειτεται καυλωμενο εκει θα αποχωρησω. Ευχαριστω θα πω σε ολους τους, και επειτα θα υποκλιθω.

Resonate

Κανένα ρούχο 
Σε καμία βαλίτσα
Περαστική εγώ δε γίνομαι 
Μονάχα σημείο αναφοράς του εαυτού μου
-το πιο δυσβάσταχτο και δυσδιάκριτο σημείο-
Το ρούχο που φορώ
Κι από αυτό ζητώ να κριθώ
Κραυγάζω

κι αν φταίω δε φταίω

Το πιο μεγάλο βήμα είναι στιγμιαίο και συγκρουσιακό με εσωτερική ανακατεύθυνση
Είναι βροντή
Που δε συνεπαίρνεται με ευκολία από γιγαντωμένους ουρανούς 
Το σημείο ισορροπίας που πια δεν υποφέρει 
Ανακουφισμένα πέφτουν λιωμένα τα στοιχεία μέσα του
Συναισθηματισμός κι εκλογίκευση
Καμία μάχη πια
Μόνο συνήχηση

Ζητώ μονάχα ένα σάπιο πάτωμα και μία τρύπια στέγη 
Μέσα μου αντιλαλώ: 

Επανοικειοποίηση!

Αγκαλιασμένες ημέρες δεν υπάρχουν
Τους δίνεσαι κύριος και στην ώρα σου
Και σου φτύνουν πίσω ντόπα ανήσυχη και τυφλή
Αυτοματοποιημένα κορμιά κι ανίδεα
Συγχυσμένα κι ανέραστα
Δε σας αγάπησε ποτέ αυτό το σπίτι με το ετοιματζίδικο πρωινό του χωρισμού
Μόνο μια ευχή σας ταιριάζει
Να έχετε μία ανεκτόνωτη αγωνία

Κι εσύ 
Μη με κοιτάζεις με μάτια υγρά 

συνηχώ μαζί σου

Δεν έχω σφουγγάρι καθαρό
Τρώω φώτα μητροπολιτάνικα και εκπνέω αστερισμούς

Μονάχα ατέρμονες ιστορίες γέννησης κι αντι-γέννησης δέχομαι
Είμαι πολύ κοντά στον φόνο των ημερών
Αύριο που θα ξυπνήσεις μόνο νύχτες θα συναντάς.

Μάλαμπαρ

Κάθομαι εδώ και ταΐζω τα μάτια μου

εγώ, εσύ και η καρέκλα η κενή σου 

μάλαμπαρ, ένας πάγκος μας χωρίζει 

κάθομαι εδώ και ταΐζω τα μάτια μου 

και είναι τόσο οξυμένη η καμπυλότητα 

μάλαμπαρ, μεταρσιώνεσαι σε ρευστότητα

από τα στόματά μας χύνονται ποτάμια τσιμέντο, μάλαμπαρ.

Χύνεται

παγώνει

ανεβαίνει προς τα πάνω σα λάβα που διαλέγει τα όριά της

η ακτίνα ρ και η γεωμετρική περιοχή παλόμενα σημεία

στη μέση ο κενός σωλήνας

μέσα εγώ

τα χείλη του ηφαιστείου είναι τα χείλη μου 

τα χείλη του ηφαιστείου είμαι εγώ

χύνω το χώρο

χύνομαι 

ένας οχετός είμαι 

χωρίς αρχή-μέση-τέλος

χωρίς μία ρυθμική κραυγή 

μόνο υγροί ήχοι

και μανιασμένα ξυράφια σε μέταλλα

ένας οχετός ασταμάτητος.

Μάλαμπαρ, από τα μάτια μας το σκάνε τρέχοντας ποντίκια

και η σφραγίδα σκαλώνει στα βλεφάρα Α:222

"στη νιοστή" παρακάλεσα για το ποντίκι μου

κι εσύ άρχισες να κλαις

οι ονομασίες σου τσούζουν τα μάτια 

και μένα η ειρωνεία μου προκαλεί έντονη επιθυμία για οργασμό με τεχνητά δάκρυα.

Ταΐζω τα μάτια μου ηλεκτρολύτες και παραλυσία

ξυπνάνε το σώμα μου ερεθισμένο οι αλλεργίες

πέφτω με δύναμη πάνω μου

χύνω μέσα σου τα κολλύρια όλου του κόσμου

ίριδα

κερατοειδής

κόρη

αμφιβληστροειδής

οπτικό νεύρο

ωχρά κηλίδα

-πόσο ερωτικό-

ωχρά κηλίδα

πίεση κι ύστερα εξογκώματα

τα μάτια μου γεννάνε μάτια

γυρνάνε προς τα μέσα 

χιλιάδες μάτια, δικά μου μάτια στραμμένα προς τα μέσα

τα εσωτερικά μου όργανα χάνονται 

η σπηλιά μου αδειάζει 

όλα θυμίζουν μήτρα

το φως των ματιών μου αντιλαλεί

κάθε μάτι κι ακτίνα

μικρές τρύπες στα σκοτεινά σημεία του εαυτού μου

προσπαθούν να το σκάσουν από τους ταλαντωμένους πόρους του δέρματος μου

τριβή μηδενική

περίοδος συχνότητας σε lim(άπειρο)

ιδανική συνθήκη

ασταμάτητη

λόγος με αρνητικό πρόσημο

αναφορά σε σημείο

όλες οι ακτίνες εστιάζουν εκεί 

συσσώρευση

η περίοδος διπλασιάζεται 

τα δάχτυλά μου σπάνε

τα μάτια ανοιγοκλείνουν σπασμωδικά

οι βλεφαρίδες μπερδεύονται

γδέρνουν όλα τα μαύρα σημεία μου

η τρύπα εντός μου μεγαλώνει 

οι ακτίνες εντείνουν 

ο στόχος είναι κοινός

βιομηχανική ακρίβεια

χρώματα κροταλίζουν σερνόμενα

η τρύπα μεγαλώνει 

σκίζει το δέρμα μου

τυφλώνει τα μάτια μου

απότομα στρέφονται προς τα έξω με έναν λυγμό

εκκωφαντικός κρότος

μία θανάτωση

σαν υπόνοια αρμονίας.

Αυτή είναι μια ταπεινή υπόθεση, μάλαμπαρ

είμαστε φορείς 

και να το θυμηθείς εκείνη τη μέρα

πως εγώ την ταφόπλακά μου τη θέλω 

τόσο ίδια με των άλλων 

με σκαλιστή επιγραφή

"αυτή που έγινε τόσο μπάτσος του εαυτού της"

και μια τελεία

αυτά για όνομα κι επίθετο, μάλαμπαρ

και ούτε να δια νοηθείς πως είσαι το αντικείμενο του πόθου μου.

  

Μοιρολόγια

Οι μανάδες σφαδάζουν στους πόνους για τα τέρατα που δε γέννησαν
Τα τέρατα χτυπιούνται με μανία για τους έρωτες που τους κάρφωσαν την πρώτη μελανιά
Οι έρωτες πεθαίνουν για ένα πιάτο φαΐ που πάγωσε

Τα μέρη των τσιγγάνων λεηλατούνται για τα παιδιά που έχουν ξανθά μαλλιά
Τα μισά στρατόπεδα γεμίζουν πτώματα με κράνη
Και τα άλλα μισά πτώματα χωρίς κράνη
Στα μοναστήρια και στις φυλακές οι βιασμένοι τινάζουν προσευχές και μοιράζονται κατάρες

Οι λέξεις του αιώνα μου ανακυρήσσονται:

Φιλοξενία και Απασχόληση

Κι εγώ κλαίω για τους δικούς μου νεκρούς.