Μάλαμπαρ

Κάθομαι εδώ και ταΐζω τα μάτια μου

εγώ, εσύ και η καρέκλα η κενή σου 

μάλαμπαρ, ένας πάγκος μας χωρίζει 

κάθομαι εδώ και ταΐζω τα μάτια μου 

και είναι τόσο οξυμένη η καμπυλότητα 

μάλαμπαρ, μεταρσιώνεσαι σε ρευστότητα

από τα στόματά μας χύνονται ποτάμια τσιμέντο, μάλαμπαρ.

Χύνεται

παγώνει

ανεβαίνει προς τα πάνω σα λάβα που διαλέγει τα όριά της

η ακτίνα ρ και η γεωμετρική περιοχή παλόμενα σημεία

στη μέση ο κενός σωλήνας

μέσα εγώ

τα χείλη του ηφαιστείου είναι τα χείλη μου 

τα χείλη του ηφαιστείου είμαι εγώ

χύνω το χώρο

χύνομαι 

ένας οχετός είμαι 

χωρίς αρχή-μέση-τέλος

χωρίς μία ρυθμική κραυγή 

μόνο υγροί ήχοι

και μανιασμένα ξυράφια σε μέταλλα

ένας οχετός ασταμάτητος.

Μάλαμπαρ, από τα μάτια μας το σκάνε τρέχοντας ποντίκια

και η σφραγίδα σκαλώνει στα βλεφάρα Α:222

"στη νιοστή" παρακάλεσα για το ποντίκι μου

κι εσύ άρχισες να κλαις

οι ονομασίες σου τσούζουν τα μάτια 

και μένα η ειρωνεία μου προκαλεί έντονη επιθυμία για οργασμό με τεχνητά δάκρυα.

Ταΐζω τα μάτια μου ηλεκτρολύτες και παραλυσία

ξυπνάνε το σώμα μου ερεθισμένο οι αλλεργίες

πέφτω με δύναμη πάνω μου

χύνω μέσα σου τα κολλύρια όλου του κόσμου

ίριδα

κερατοειδής

κόρη

αμφιβληστροειδής

οπτικό νεύρο

ωχρά κηλίδα

-πόσο ερωτικό-

ωχρά κηλίδα

πίεση κι ύστερα εξογκώματα

τα μάτια μου γεννάνε μάτια

γυρνάνε προς τα μέσα 

χιλιάδες μάτια, δικά μου μάτια στραμμένα προς τα μέσα

τα εσωτερικά μου όργανα χάνονται 

η σπηλιά μου αδειάζει 

όλα θυμίζουν μήτρα

το φως των ματιών μου αντιλαλεί

κάθε μάτι κι ακτίνα

μικρές τρύπες στα σκοτεινά σημεία του εαυτού μου

προσπαθούν να το σκάσουν από τους ταλαντωμένους πόρους του δέρματος μου

τριβή μηδενική

περίοδος συχνότητας σε lim(άπειρο)

ιδανική συνθήκη

ασταμάτητη

λόγος με αρνητικό πρόσημο

αναφορά σε σημείο

όλες οι ακτίνες εστιάζουν εκεί 

συσσώρευση

η περίοδος διπλασιάζεται 

τα δάχτυλά μου σπάνε

τα μάτια ανοιγοκλείνουν σπασμωδικά

οι βλεφαρίδες μπερδεύονται

γδέρνουν όλα τα μαύρα σημεία μου

η τρύπα εντός μου μεγαλώνει 

οι ακτίνες εντείνουν 

ο στόχος είναι κοινός

βιομηχανική ακρίβεια

χρώματα κροταλίζουν σερνόμενα

η τρύπα μεγαλώνει 

σκίζει το δέρμα μου

τυφλώνει τα μάτια μου

απότομα στρέφονται προς τα έξω με έναν λυγμό

εκκωφαντικός κρότος

μία θανάτωση

σαν υπόνοια αρμονίας.

Αυτή είναι μια ταπεινή υπόθεση, μάλαμπαρ

είμαστε φορείς 

και να το θυμηθείς εκείνη τη μέρα

πως εγώ την ταφόπλακά μου τη θέλω 

τόσο ίδια με των άλλων 

με σκαλιστή επιγραφή

"αυτή που έγινε τόσο μπάτσος του εαυτού της"

και μια τελεία

αυτά για όνομα κι επίθετο, μάλαμπαρ

και ούτε να δια νοηθείς πως είσαι το αντικείμενο του πόθου μου.

  

Μοιρολόγια

Οι μανάδες σφαδάζουν στους πόνους για τα τέρατα που δε γέννησαν
Τα τέρατα χτυπιούνται με μανία για τους έρωτες που τους κάρφωσαν την πρώτη μελανιά
Οι έρωτες πεθαίνουν για ένα πιάτο φαΐ που πάγωσε

Τα μέρη των τσιγγάνων λεηλατούνται για τα παιδιά που έχουν ξανθά μαλλιά
Τα μισά στρατόπεδα γεμίζουν πτώματα με κράνη
Και τα άλλα μισά πτώματα χωρίς κράνη
Στα μοναστήρια και στις φυλακές οι βιασμένοι τινάζουν προσευχές και μοιράζονται κατάρες

Οι λέξεις του αιώνα μου ανακυρήσσονται:

Φιλοξενία και Απασχόληση

Κι εγώ κλαίω για τους δικούς μου νεκρούς.
  

Λικέρ

Ζω στα πλαστικά πεζοδρόμια 

Και στις οδούς που η καλοσύνη κοστίζει δυο τσιγάρα και ένα μπουκάλι ουίσκι.

Άντε και κανένα ξεχασμένο λικέρ.

Θεραπευτική αγωγή

Θέλω

Όσο θέλω.

Όποτε

Οργίασε, φαντασία μου!

Οργίασε για τους διαλόγους που δεν έγιναν ποτέ

Τα μάτια ξέρουν εξάλλου

Το "μάθε με να ζω" είναι μια κατάσταση υπερβατική

Και το "θέλω" δεν αντέχει τη μετάθεση ευθύνης

Έτσι καταπίνονται οι αφιερώσεις στα φτηνόμπαρα και στα τυχαία μαγαζιά

Η πραγματικότητα έχει τον τίτλο

                                                                                                                                                                                                                                   'Απόψε κλείσαμε, μιαν άλλη φορά!'

Κι εγώ, λοιπόν, σήμερα είμαι ταγμένη σε αυτήν και στις πιο απλές εκφράσεις σου

Μόνο που λίγο διαφωνώ

Με τα συμπυκνωμένα τσιτάτα

Μουτζουρώνω τα κεφαλαία και από πάνω γράφω

                                                                  'Όποτε...'

Δεν αρκεί μια κραυγή για να περιγράψει κανένα πάθος

Η λύσσα είναι ένα σκυλί που ριζώνει μέσα στο θώρακα και μεγαλώνει μαζί μου

Δεν περιγράφεται γιατί όταν σ' αρπάζει δε μπορείς να αποκοπείς από αυτή

Ποιος λυσσασμένος περιέγραψε με επιτυχία τον εαυτό του;

Κανείς

Γιατί όταν σε βουτάει χάνεις όλα τα μέρη του λόγου

Τίποτα δεν είναι δικό μου και τίποτα δικό της

Ένα βράδυ κουβεντιάζοντας κάτω από το φωτεινό βέλος

Ψάχναμε το σκοπό μας χαλαροί

Η στάχτη μου λέρωνε το παντελόνι 

Ο καπνός με το ζόρι ξέφευγε απ'τα χείλη σου

Η απόσταση μετρημένη σε βλέμματα και συνδέσεις ήταν η ίδια ξανά 

Ανάσαινες μετρώντας τη συχνότητα της μουσικής σε Herz μέχρι να γίνει φως

Κι εγώ γελούσα νευρικά 

-Πάμε να βρούμε τη γαλήνη;

-Κι αν μας βρει αυτή;

-Σίγουρα δε θα έχει χρόνο για ανώριμους αναζητητές σαν κι εμάς, το πρόγραμμά της είναι γεμάτο κυνήγια και μακροπρόθεσμες κατακτήσεις.

-Γι 'αυτό μέσα της δε χωράει ο έρωτας;

-Μην είσαι κουτός! Ο έρωτας είναι νταβατζής της. Της τρώει τα ποσοστά κι όταν ξεκοιλιασμένη γυρνάει απ'την περιφερόμενη μιζέρια της, της ξεσκίζει τον ανορεξικό της κώλο και της πετάει τα ρέστα στη μούρη! 

Για το εγώ

Δε θέλω να γίνω ο ξεφτισμένος καναπές που πάνω του χύνονται νωθρά σώματα
Δε θέλω να γίνω ο χαρτοφύλακας ενός γκρι προσώπου
Μήτε η σφραγίδα στην άκρη του χεριού του που ανεβοκατεβαίνει σαν δαίμονας 8 ώρες τη μέρα χωρίς σταματημό
Δε θέλω να γίνω το σηκωμένο δάχτυλο ενός γονιού
Δε θέλω να γίνω το "μου" της μάνας πίσω από τη λέξη "παιδί" ούτε το "εμένα" του πατέρα πίσω από το ρήμα "μοιάζω"
Δε θέλω να γίνω το αντικείμενο της προστασίας και του πόθου κανενός
Δε θέλω να γίνω ο μώλωπας της γυναίκας που σιωπά
Δε θέλω να γίνω η ενοχή της
Δε θέλω να γίνω η ξεθεωμένη σφουγγαρίστρα της, η πεντικιουρίστα ή η οικογενειακή της φωτογραφία
Δε θέλω να γίνω ο κοινωνικός ρόλος
Μόνο η αφαίρεση του
Δε θέλω να γίνω ο μπλε τοίχος του σχολείου
Δε θέλω να γίνω τα υψωμένα κάγκελα του στρατοπέδου
Δε θέλω να γίνω η τυφλή πειθαρχεία και η στοίχιση
Ούτε η ανύψωση ορθογώνιων υφασμάτων και πολεμικών εμβατηρίων
Δε θέλω να γίνω η τιμωρία των ανυπότακτων
Δε θέλω να γίνω η απάθεια των υποταγμένων
Δε θέλω να γίνω το στατικό έδρανο στις αίθουσες ακαδημαϊκών
Δε θέλω να γίνω η ξεφτισμένη μπογιά σε ξηλωμένο τοίχο
Ούτε η μαζικότητα στο επέκεινα χωρίς ποιοτική σύγκρουση
Δε θέλω να γίνω η εξάρτηση ανάμεσα σε ανθρώπους
Δε θέλω να γίνω η εξάρτηση ανάμεσα σε ανθρώπους και πράγματα
Δε θέλω να γίνω τίποτα εξαρτητικό και τίποτα αντικειμενοποιημένο
Δε θέλω να γίνω δυσανάγνωστο ποίημα από χέρι γραφιάδων με μοναδικό σκοπό την υστεροφημία
Δε θέλω να γίνω η ματαιοδοξία και η προβολή με κάθε τρόπο και κάθε μέσο πίσω από τα μάτια των όμορφων κοριτσιών και αγοριών
Δε θέλω να γίνω ο μονόλογος των σύγχρονων καλλιτεχνάδων
Δε θέλω να γίνω ούτε η κακοπαιξιά τους ούτε τα βιασμένα κακοπαιγμένα τους έργα
Δε θέλω να γίνω το Τέρας στα Παιχνίδια Πολέμου
Δε θέλω να γίνω η γλώσσα όσων πλουσιοπάροχα ζουν σε δύσκολους καιρούς
Δε θέλω να γίνω άρθρο μετρημένο σε εφημερίδα με όνομα μεγαλεπίβολο και πατριωτικό
Δε θέλω να γίνω αθωωτική απόφανση σε δικαστικές αίθουσες
Γιατί τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει τίποτα αθώο να αποφανθεί
Δε θέλω να γίνω η ασπίδα νομοταγών μπράβων μπροστά από επίσημα ντουβάρια
Δε θέλω να γίνω ο απροσπέλαστος χρόνος των φυλακισμένων στα μαύρα ή τα λευκά κελιά
Δε θέλω να γίνω η ανάσα των λύκων του μυαλού
Δε θέλω να γίνω το σύνθετο όνομα μιας αρρώστιας για τα θύματα των ψυχολόγων της δύσης
Δε θέλω να γίνω η ματαίωση των εξεγερμένων που πάλεψαν με τα κτήνη του κόσμου για να υψώσουν την κοινωνική συν-αίσθηση και τώρα λιώνουν μέσα τους επαναδιαπραγματεύοντας τους εαυτούς τους
Δε θέλω να γίνω το κόκκινο ακριβό κρασί που δροσίζει τα χείλη αυτών των κτηνών
Δε θέλω να γίνω το μούγκρισμα του Ιμπραήμ που είναι 5 χρονών και είδε τη μάνα του να διαμελίζεται από μία οβίδα
Δε θέλω να γίνω τα ρέστα της γυναίκας ή του άντρα που ψωνίζεται στο πεζοδρόμιο
Δε θέλω να γίνω η ζεστασιά των πιωμένων στα καταγώγια
Δε θέλω να γίνω τα ρεμπέτικα στα κουτούκια των σημαδεμένων νυχτοπερπατητών που συγκρατούν με δυσκολία την απομάγευση και το ξερατό
Δε θέλω να γίνω το "αχ" των ανέραστων
Ή η σιγουριά όσων πούλησαν τον πόθο τους στο τζόγο για φτηνή επιβεβαίωση

Θέλω να γίνω τα χέρια του Ντάρεκ που κάθε έξι μήνες τρέχει για την άδεια παραμονής
Τα καψίματα στους καρπούς του από το τηγάνι του φαλάφελ
Ο τρόπος που καπνίζει το τσιγάρο του
Με μία ανεξήγητη ηρεμία
Και το πικραμένο του χαμόγελο που ανεβαίνει ξανά στην Αθήνα.

Είναι όμορφα τα όνειρα

Είναι όμορφα τα όνειρα που μπερδεύονται τα πρόσωπα

Που την επόμενη μέρα τα συναντάς 

Και μπλεγμένα αποπνέονται εκ των έσω σου ονόματα

Και η γλώσσα μουδιάζει

Αν δε προσέξεις θα ξεράσεις την απομάγευση πριν την ώρα της

Και κάθε φορά 

Ξεχνιέται η ρημάδα η φαντασία

Σου υπενθυμίζει το χώρο της όταν είναι πια αργά

Κι εσύ έχεις τραβήξει το σκοινί λιγάκι παραέξω

Προέκταση πορείας

Μες στην αφηρημάδα σου κινδυνεύεις να πέσεις στο χαντάκι

Είναι όμορφα τα όνειρα που τα πρόσωπα μιλούν χωρίς να ανοιγοκλείνουν στόματα

Γιατί το πρωί έχει έρθει ο χειμώνας πριν προλάβεις να τρομάξεις

Και ο καθρέφτης δε χαρίζει κάστανα

Σε κοπανάει αφήνοντας σημάδια αξέχαστα

Αυτός και ο καφές που αν δε προσέξεις

Η καλημέρα του θα σου κάψει τη γλώσσα 

Ή αν δε τηρήσεις τα τυπικά σου και ασπρίσει ο πάτος του ποτηριού

-Γιατί μη μου πεις ότι δεν αφήνεις έστω μια γουλιά-

Τα μάτια σου θα τα πνίξει η ώχρα και το απόρθητο κενό

Με υπογραφή γιατρού και πόρισμα "Μαζοχισμός της μη ικανοποίησης"

Είναι όμορφα τα όνειρα που δε σου φυλάνε τα δανεικά

Ούτε σου ζητάνε ρέστα πριν την ώρα τους

Δε μετράνε το μπόι σου ούτε σου παίρνουν τα μέτρα για να σε ξοφλίσουν

Γιατί σέβονται τη χάρη σου και το δικαίωμα σου στη δοκιμή

Το πολύ πολύ καμιά νύχτα να φύγεις και να τινάξεις τις ασυνείδητες ιστορίες σου στον αέρα 

Με ένα πιστόλι χωμένο στο λαρύγγι 

Γιατί και αυτό δοκιμή είναι στην ανοχή της εκλογίκευσης, ας το παραδεχτούμε επιτέλους

Είναι όμορφα τα όνειρα με τους αμάρανθους και τα νυχτολούλουδα

Που κρέμονται ανάποδα στα μπαλκόνια

Με τις γλάστρες κολλημένες από την κάτω μεριά

Για να μπορείς να μυρίσεις τα άνθη χωρίς να τεντώνεσαι 

Αυτά τα μπαλκόνια είναι τα ομορφότερα που έχω δει ποτέ μου

Δεν έχουν κάγκελα γιατί δε χρειάζεται να εμποδίσουν καμία πράξη 

Δεν είναι χτισμένα μπροστά από πόρτες γιατί τα όνειρα δε γνωρίζουν είσοδο κι έξοδο

Ούτε αρχή, μέση και τέλος

Και οι γλύπτες είναι άχρηστοι 

Γιατί μέσα σε αυτά τα μπουρδέλα δεν υπάρχει σκληρό υλικό.